bazen...
kimi zaman...
tamam,tamam
çoğu zaman!
istiyorum...gitmeyi...ölmeyi...
yalvarıyorum...
lütfen bitsin artık!
beni böyle görmek mutlu mu ediyo seni diye...
ama...
o..
gelmiyo...
ya da...
gel demiyo bana...
ben hep gözyaşımın tuzunda boğulmuş,
başımın çatlama noktasında uyanıyorum...
gelmemiş...
ya da..
geleyim diye sevgili azraili yollamamış oluyo...
"adres listesine eklememiş yine beni"
diyorum...
bu tuz gölünde yüzdüğüm sabahlarda...
ve...en büyük korkum...
onun oyunu sevdiğim...
misafirlerin çocuklarının eve gelip de
oyuna başlayıp en güzel yerine geldiğimiz zaman
onun hadi gidiyoruz....
diycek oluşu...
mutlu olmaya korkuyorum...
gelicek sesden korkuyorum çünkü...
hadi!gidiyoruz demedim mi!hâlâ oyun oynuyosun!
5 dk daha lütfen!sadece 5 dk'cık
daha yeni kurdum oyunumu
en güzel yerinde gitmeyelim biraz daha kalalım
lütfen!
bu serzenişten korkuyorum...
o anı yaşamaktan...
yalvarmak zorunda kalıcak olmamdan...
mutlu olmaktan korkuyorum...
ya o mutlu olduklarımdan birisi
zamanın geçtiğinin farkına varmayıpta
başladığımız oyunların misafirliğin bitirdiği noktası olursa?!....
olmasın....
ama...
olucak sanırım...korkum bundan....



         alıntıdır

evet çocukluğumuzdan biliyoruz ne olur anne bi 5 dk... emeğine sağlık dayıoğlu...