Gece boyunca volta atmıştım.
İçeri düşeceğim içime mi doğmuştu ne?!
Sen umarsızca uyuyordun.
Sabahta erkenden uyandım.
Ama yine geri yattım.
Sonra 10 civarı sen beni uyandırdın.
Kahvaltı yapacaktık biraz keyiften yoksun olarak.
O yaşlı abla ekmek almaya gitmişti.
Ben de o ara Duha Namazına başladım.
Namazdan sonra kapı çalındır soğuk-soğuk!
Ve gaflet içinde gafil avlanıp gözaltına alındım.
Emniyete götürülürken seni düşünüyordum.
Sorguda da,
Hücrede de seni düşünüyordum.
Düşlerimde işkencenin en alasını yaşarken aklım sendeydi.
Sonra muayene, savcılık, nöbetçi mahkeme ve Ulucanlar!
Hapisliğimin ilk voltaları baldırlarımı acıtırken seni düşünüp acıları yeniyordum.
Beynim başımdan atacak gibi oluyordu.
İşte o zamanlarda sana dönüyordum.
Bozuk gibi her bitişte sen, her başlangıçta sen…
Senli gel gitler içinde ben’i unutuyordum.
Biliyorsun aylardan Şubata girmiştik.
Ve Ankara’da çılgın bir kış vardı.
Ama ben o kar borana aldırmadan bahçede geziniyordum.
Malta arkadaşım sendin.
Sırdaşım, sevdiğim, özlediğim sendin.
Oysa böylesi karlı havalarda el ele gezecektik.
Sen yokun ve biliyordum ki artık olmayacaksın!
Ondan ki hayalinle gezmeye alıştırıyordum kendimi.
Ve alıştım da…
Şimdi yıllar geçti o hayaller içinde…
Ben haklı çıktım.
Sen haksızsın demiyorum.
Ne de olsa sen kendini biliyorsun…
Lokman HAMİTOĞLU
Şairin görevi süslü kelimeler bulup, bunları yanyana dizmek değil, Şairin görevi; yaşadığı devri ilgilendiren konularda hislere tercümen olmaktır.
