Irgat Çocuk
Anadolu’nun kıraç toprağında doğdun sen çocuk.
Beşiğin,bir tarlada umut çadırı
Annen ırgat senin baban ırgat, elleri nasırlı tabi!
Çapası,silah; yaban otları en büyük düşmanı.
Kardeşin çok,
oyun arkadaşın:bir kara çekirge, uçuç böceği,
tepende dönen kavuran güneş.
En sevdiğin vakit, anne zamanı
öğün zamanı, en sevdiğin yemek: anne – baba senin.
Sen garipsin, şu koca toprak
şu hani eğri büğrü duran güne bakan,
seni,sevdiklerinden ayıran, en büyük düşmanın senin
Kızıyorsun, onlara vurmak istiyorsun,
Konuşmak,haykırmak” annemi benden almayın” demek istiyorsun
Ama haykıramıyorsun, susuyorsun.
Baba ırgat, anne ırgat senin.
Kardeşlerin,doğruca tarlaya
yine kalıyorsun sen
Kara bir çekirge, bir atom karınca,
Talihliysen, bir uçuç böceği,
Tepende dönüp duran kavurucu güneşle baş başa.
Oturuyorsun “üf püf “sıkılıyorsun
Minik adımlarla, sınırlandırılmış alanı aşarak,
Belli ki keşfe çıkıyorsun.
Belki bir kara çekirge, belki bir uçuç böceği,
Bekli de bir atom karınca,
Besbelli ki kaderin götürüyor seni
Bir dere kanarına .
Geri dön arzu, diye haykırıyor sana
yüksek bir sesle sessizlik
Ama sen duymuyorsun, öyle ya suyu ilk defa tanıyorsun
Annen sana yarınlar hazırlamak için
Vuruyor çapayı toprağa, her başını kaldırışında sana bakıyor,
Ama sen yoksun yada görünmüyorsun.
Sen boğuluyorsun bir damlacık canınla
Bir damlacık bir suda.
“Anne! ” diye haykırıyorsun,
sesini kimseye duyuramıyorsun.
Anne gözleri, annenin kalbindeki şüpheyi tetikliyor
Annen bakıyor ama seni göremiyor.
Küçülüyor şüphe, annenin korkusu büyüdükçe büyüyor.
Seni arıyor anne elleri
Çığlığı, etrafa seni aramaları için haber salıyor
korku küçülüyor, anne yüreğinde hüzün büyüyor
ellerindesin annenin,en sevdiğin yemeği,anne sevgisini yiyorsun.
belli ki kavrulmuşsun sıcaktan, anne gözyaşlarıyla serinliyorsun.
annen ağlıyor , baban ağlıyor, kardeşlerin, ırgatların hepsi
uçuç böceği,kara çekirge,atom karınca
daha demin seni kavuran güneş
Sen, mutlusun belli gülüyorsun,
belli ki çiçekler için de bir yer keşfettin
“Anne, ben mutluyum.” Diyorsun
Bak ünlüde oldun! Üç yaşında, ırgat çocuk.
Gazete haberlerinde, haberlerin ünlülerle yan yana.
Bilirim, sende imrenmezsin onlara.
Gittiğin yer ebedi ey küçük çocuk! Sen ne mutlusun.
Seni tanımadım, sana göz yaşımı şiirimi sunuyorum.
bana bir iyilik ne olur.
senle peygamberime selam yolluyorum.
Emre Aydın
İlham Hüzünle Gelir
İlham, hüzünle gelir aşkım.
Ve göz yaşı müjdeler,
Sensizliğin içimde doğurduğu,
Yanaklarımdan süzülen...
Sensizlik üstüne
Birkaç mısra yazar şair,
Hiç düşünmeden.
Akıl durur, nasihat dinlemez.
Yürek,içindeki yangına inat,
Durduk yere dile gelir birden.
Ahlar çekilir...
Geçmişi yad ederken.
İlham,hüzünle gelir aşkım.
Gecenin tam ortasında,
Tüm şehir uyurken,
Işığı yanan bu evde,
Yıldızlar bir birlerine:
Bu adam kim? Ne yapıyor? derken.
Ve göz yaşı müjdeler,
Sensizliğin içimde doğurduğu,
Sensizlik üstüne,
Birkaç mısra yazar şair,
Hiç düşünmeden!
Emre Aydın
Korkmuyorum
Korkmuyorum! Çünkü karşındayım.
Aşkımı itiraf edeceğim sana.
Belli ki sevmediğini söyleyeceksin,
Belki küçümseyeceksin bakışlarında,
Belki de olur ya bende seni…. diyeceksin
Gözlerim,olur ya bu müjdeyle,
Ağlamaklı olacak.
Ama ağlamayacağım karşında,
Sana sevgimi,
Küçücük yüreğimde yaşayacağım.
Nisan yağmuru gibi
Bir başka yağmurla sulanacak,
Sevda çiçekleri açacak gönlümde,
Yalnız senin görebileceğin ,
kimsenin göremeyeceği
Seni bekleyecek sevda çiçekleri…
Emre Aydın
Sana şiir yazmak
Sana şiir yazmak anne,
anlatabilmek sevgini,seni….
Nasıl?
Söyleyebilmek pişmanlıklarımı ve
doyasıya yaşayabilmek şefkatini.
Duyabilmek tahta bir beşikte,
o unutulmaz ninniyi.
Görebilmek, en güzel haliyle dünyayı.
senin kanatlarının altında kalabilmek ve
meydan okumak dünyaya.
Geriye dönebilmek, seni daha dolu yaşayabilmek…
kır çiçekleri ve papatyaları sana
pişmanlık rüşveti olarak verebilmek.
Sana şiir yazabilmek anne,
en samimi, en doğru:
Benim annem diye başlamak,
benim annem,ağır yükün yorgun hamalı,
koynuna papatyalardan kolye,
başına taç takmamış kadın.
Benim annem Anadolu!
Benim annem, buğday sıcağı.
Geceyi,ateş nöbetlerimde yenen,
uyandığımda baş ucumda
aynı ninniyi söyleyen kadın diyebilmek.
Sana söyleyebilmek, seni nasıl unuttuğumu,
geçerli bir bahane üretebilmek.
Bir bayram sabahı ….
Ve affedilebilme umudu.
Anadolu’nun rüzgarla aşınmış,
umut tarlaları gibi kınalı ellerini öpebilmek.
Bağrına basmanı beklemek
düşüp incindiğimde
“Bir şey oldu mu oğul! ” sesini duyabilmek.
Benim annem, Anadolu, diyebilmek!
Anadolu’nun merhamet yüzü,
başına çiçeklerden taç takmamış,
hüznümde mutluluğu tatmamış kadın,
diyebilmek anne.
Sana şiir yazabilmek,
en samimi ve en doğru.
Senin sevgini anlatabilmek ….
Nasıl?
Kelimelerden göğsüne kolye,
iltifatlardan başına taç yapabilmek.
Acaba olabilir mi diyebilmek ve
taç yapmak için sana,
göz yaşlarımı sunmak,
Seni en samimi anlatmak.
Tahta beşikte, o unutulmaz ninniyi,
tekrar duymak.
Emre Aydın
Vatan nedir?
Vatan eşim,
Ana, bacım, kardeşim.
İçime çektiğim nefes.
Öpüp,başıma koyduğum ekmek
Vatan doğduğum toprak,
Şükrümü sunduğum seccadem.
Vatan, yüreğimden kopmayan sevgi,
Elime alıp, yüzüme sürdüğüm merhamet,
Vatan işte bu benden dediğim,
Türküm,Lazım, Kürdüm, Çerkezim.
Vatan, umutlarımı yeşerttiğim toprak.
Gözyaşlarım,
Yokluğuna ağladığım.
Yalnızlığım:
Aradığımda bulamadığım,
Vatan hüznüm,
Sevdiklerimi emanet ettiğim.
Vatan benliğim,
Toprağında yoğrulduğum.
Vatan benim,
Benim! dediğim.
Vatan güneştir,
Şafakta,doğumunu beklediğim.
Vatan gururum, her şeyim
Tüm benliğimle sevdiğim.
Vatan:
Vatan sağ olsun dediğim!
